Over mij

Ik ben Reynold van der Heijden (1980) en sinds 2021 werkzaam als supervisor (LVSC) in Haarlem en omstreken. Linkedin.

Ik ben in 2005 afgestudeerd aan de Hogeschool van Amsterdam als Maatschappelijk Werker (nu Social Work) en heb 20 jaar werkervaring in de jeugdhulpverlening. Ik heb gewerkt bij Jeugdbescherming Regio Amsterdam, Spirit/Levvel en ben nu werkzaam als werkbegeleider bij het Ouder- en Kind Team Amsterdam. 

Sinds 2020 ben ik afgestudeerd van de Post HBO opleiding Supervisiekunde van de Inholland Academy en na afronding van 2 reeksen Leersupervisie (ook wel: Supervisie over Supervisie geven) nu werkzaam als LVSC geregistreerd supervisor. 

Ik ben empathisch, betrokken, geïnteresseerd en nieuwsgierig naar de ander en diens drijfveren. Ik ben uitgebreid opgeleid door de Stichting Presentie in de Presentie benadering en heb daar geleerd dat alle gedrag in de basis logisch is. Dat uitgangspunt is voor mij helpend bij het geven van supervisie, omdat we daardoor samen elkaars logica en die van anderen kunnen onderzoeken, verkennen en beter begrijpen. In de samenwerking met anderen gebeurt altijd van alles, zonder dat we ons daar direct bewust van zijn, maar  wel met gevolgen voor dat contact. In supervisie die elementen te onderzoeken vind ik elke keer weer een ontzettend leuke uitdaging en puzzel die ik graag met je aan ga. 

Ik ben woonachtig in Haarlem, samen met mijn vrouw en 2 dochters (2006 en 2024). 

Enzovoortsmeer? 

Vanwaar die naam, enzovoortsmeer? Of, eigenlijk... enzovoort meer. 

Ik hou van (persoonlijke) verhalen, en dit heeft ook een verhaal. Het gaat over mijn opa, Jan van der Heijden. 

Als kind logeerde ik elk jaar een of twee weken bij mijn opa en oma van der Heijden in Hardenberg. Zij hadden een golden retriever, Boris, waar ik dol op was, ik had daar vriendjes waarmee ik eens een lokale boer ging helpen bij het melken en ik werd daar verwend tot op het bot, zoals dat gebeurt door opa's en oma's. 

Toen ik een jaar of 9 was logeerde ik daar ook en in de eerste nacht van de week dat ik daar zou blijven kreeg mijn opa 's avonds een hartaanval. Mijn tante was er toevallig ook en ik werd wakker omdat mijn oma haar riep. Ik had wel door dat het goed mis was en zonder eigenlijk te verwachten dat het mocht vroeg ik of ik mee mocht naar het ziekenhuis. Dat mocht. 

Mijn opa kreeg die nacht nog een keer een hartaanval, in het ziekenhuis, maar gelukkig overleefde hij het en kreeg een pacemaker. Mijn moeder stelde de volgende ochtend voor dat ze mij weer zouden komen halen, maar mijn oma had de tegenwoordigheid van geest om te beseffen dat het eigenlijk niet veel uit maakte of ik daar bleef of niet, maar dat het voor mij wel heel fijn zou zijn om te zien dat opa weer opknapte. Praktische wijsheid. 

Aldus geschiede, en een dag of 6 later kwam hij weer thuis. Daar was ik getuige van ontelbare telefoontjes die hij kreeg over wat er allemaal was gebeurd en hoe hij herstelde. We hebben het over medio 1990 dus de vaste telefoon die in hun huis altijd onder de trap stond en ver verwijderd was van opa's stoel bij het raam, werd naast de stoel gezet met een lang telefoonsnoer dwars door de woonkamer. Ik kon na 5 telefoontjes ongeveer woordelijk zijn gesprekken meepraten en toen ik weer werd opgehaald door mijn ouders en we de 2 uur durende rit naar Noord Holland reden, kon ik hem heel goed nadoen. 

Vooral het stopwoordje enzovoortsmeer gebruikte ik veel, want dat deed opa ook. 

Nu, ruim 30 jaar later, is enzovoortsmeer voor mij een prachtig voorbeeld van hoe achter 1 simpel (eigenlijk zelfs niet bestaand) woord een heel verhaal schuil kan gaan. Mijn opa gebruikte het als punt achter een zin, als een letterlijk stopwoord voor 'er gaat hier nog zoveel meer schuil achter wat ik nu vertel, maar dit gesprek leent zich niet voor die informatie'. Mijn opa moet letterlijk en figuurlijk benauwd zijn geweest en de dood letterlijk in de ogen hebben gekeken. Dat hij daar na 6 dagen levend over kon vertellen was prachtig, maar wat hij had ervaren, had gevoeld, had gedacht, had gevreesd... dat deed hij allemaal af met... enzovoortsmeer. 

Voor mij is enzovoortsmeer niet de punt, maar de komma. Daar begint het verhaal in supervisie. Daar wordt het echt interessant...dat is waar het echt over gaat. Ik had geen betere naam voor mijn supervisiepraktijk kunnen bedenken dan enzovoortsmeer. 

Met dank aan mijn opa en oma.